Posted in Notes, people, Scribblings, Uncategorized, writer

കഥകളിലെ മുത്തശ്ശി

വെഞ്ചാമരം പോലെ മുടി, ചുളുങ്ങിച്ചുരുങ്ങിയ ദേഹം, കനിവുള്ള കണ്ണുകളും ഇടറിയ ശബ്ദവും- പേര് മുത്തശ്ശി.

സൂര്യനും ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും , മഴയും മഞ്ഞും കാറ്റും പിന്നെ അമ്മയും.. ഇങ്ങനെ ചോദിക്കാതെതന്നെ നമുക്ക് കിട്ടിയ കുറെ അത്ഭുതങ്ങളുണ്ട്. പക്ഷേ ഇത്തിരികൂടി ഭാഗ്യമുള്ളവര്‍ക്കെ മുത്തശ്ശിയെ കിട്ടൂ. നാലുകെട്ടും പടിപ്പുരയും മണിച്ചിത്രപ്പൂട്ടും ഒക്കെ പുനര്‍ജീവിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ഒരു മുത്തശ്ശിയെ കിട്ട്വോ ഇക്കാലത്ത്?! മുകളിലിരിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ആ ആര്‍ക്കിടെക്റ്റ് വിചാരിച്ചാലും നടക്കില്ല. ഒരു മരണം നടക്കുമ്പോള്‍ രണ്ടു ജനനം നടക്കുന്ന ഈ ഭൂമുഖത്ത്, ഒരു മുത്തശ്ശി പോവുമ്പോള്‍ പകരം ആരുമില്ല. സമുദ്രത്തിലേക്കുള്ള ഒരു നീരൊഴുക്ക് നില്‍ക്കുന്നത് പോലെ.. നന്മയുടെ ആഴക്കടലില്‍ നിന്നും ഒരു കുമ്പിള്‍ കുറയുന്നതുപോലെ.

പ്രായമായ ഇന്നത്തെ സ്ത്രീയും മുത്തശ്ശിയും തമ്മില്‍ ഒരുപാട് വ്യത്യാസങ്ങളില്ലേ.. തൈലവും കുഴമ്പും കാച്ചെണ്ണയും ഒരുഭാഗത്ത്‌ ,ആന്റി എജിംഗ് ക്രീമുകളും വാസെലിനും ഹെയര്‍ ‌‌ൈഡയും മറുഭാഗത്ത്‌. ഇന്നലെയുടെ ബാല്യവും കൌമാരവും ഗാര്‍ഹാസ്ത്യവും മാറിയതിന്റെ കൂടെ വാര്‍ധക്യവും മാറി. അങ്ങനെ മുണ്ടും നേര്യതും ഉടുത്തു രാമായണം വായിച്ചിരുന്ന മുത്തശ്ശി ഓര്‍മ്മകളില്‍ മാത്രമാവുന്നു.

പാടവും പുഴയും കടന്ന്, മലകളും പാലങ്ങളും കടന്ന്..അങ്ങകലെ മുത്തശ്ശിയുടെ വീട്. തിരക്കുകള്‍ മാറ്റിവച്ച് ഓടിവരുന്നതും കാത്ത്, പരാതികളും പരിഭവങ്ങളും പ്രാര്‍ത്ഥനകളുമായി ഒരു മുഖം.

”രണ്ടീസായി എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു ന്‍റെ കുട്ടീ നീ വരുംന്ന്.”

വാതവും നടുവേദനയും ഒക്കെ മറന്ന്, നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതെല്ലാം പാകം ചെയ്തുതന്ന്‍ മുന്നിലിരുന്നു കഴിപ്പിക്കും. വിശേഷങ്ങളും നാട്ടുവര്‍ത്തമാനങ്ങളും ആവലാതികളും ആശങ്കകളും ഒക്കെപ്പറഞ്ഞു മുത്തശ്ശി അങ്ങനെയിരിക്കും .. സ്റ്റോക്ക്‌ എക്സ്ചേഞ്ചിലെ കയറ്റവും ഇറക്കവും , ബിസിനെസ്സും ,തകര്‍ന്ന ബന്ധങ്ങളും മറച്ചുപിടിച്ച് മുത്തശ്ശിക്ക്‌മുന്നില്‍ നമ്മളും. ചുക്കിച്ചുളുങ്ങിയ വയറ്റില്‍ മുഖം ചേര്‍ത്ത് കിടക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണിനുള്ളിലേക്ക് തണുപ്പ്കയറും . ചെറിയ മയക്കം കഴിഞ്ഞുണരുമ്പോള്‍ തോന്നും.. ഇത്രനാളും ഉറങ്ങാതെ പോയ രാത്രികള്‍ക്ക് പകരമായി എന്ന്.

തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോള്‍, പറയാത്ത വിഷമങ്ങളും ദുരിതങ്ങളും കണ്ടറിഞ്ഞതുപോലെ മുത്തശ്ശി പറയും..

”എല്ലാം ശരിയാവും കുട്ട്യേ, നല്ലതേ വരൂ”.

ക്ഷീണിചൊട്ടിയ കവിളുകളും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും നമ്മെ യാത്രയാക്കും.തിരികെപോകുമ്പോള്‍ മുത്തശ്ശി മാഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരിക്കും. പക്ഷെ ആ തലോടലില്‍ നിന്ന് കിട്ടിയ ഉന്മേഷം,അത് പോവില്ല. വിലനിലവാരസൂചികയില്‍ ജീവിതം നിന്നാടുമ്പോള്‍ ഇടയ്ക്കെപ്പഴോ മുത്തശ്ശി വീണ്ടും വരും, നിശബ്ദതയായി..നെടുവീര്‍പ്പായി..സ്വപ്നങ്ങളായി.

വിഷാദരോഗങ്ങളും ആത്മഹത്യകളും ചതിയും കൊലപാതകങ്ങളും കൂടുമ്പോള്‍ അതേ ത്രാസിന്റെ അങ്ങേത്തട്ടില്‍ നോക്കൂ .. അവിടെ മുത്തശ്ശിയില്ല.. അവര്‍ പറഞ്ഞുതന്ന നന്മയുടെ കഥകളില്ല.. വിശ്വാസവും കരുണയും സ്നേഹവുമില്ല. ഇതൊന്നും പറഞ്ഞുകൊടുക്കാന്‍ നമ്മുടെ ഇന്നത്തെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ മുത്തശ്ശിക്ക് സാധിക്കുന്നുമില്ല!!

Posted in Notes, people, Scribblings, Uncategorized

കണ്ണാടി

ആദ്യമായി കണ്ണാടിയില്‍ അവളുടെ മുഖം കാണിച്ചുകൊടുത്തത് ഒരുപക്ഷെ അമ്മയാവാം. കണ്ണാടിയും അവളും തമ്മില്‍ ഒരുപാട് ചിരിയുടെയും കണ്ണീരിന്‍റെയും ബന്ധമുണ്ട്. കുഞ്ഞുനാളിലെ അമ്മ തൊട്ടുതന്ന വലിയ പൊട്ടും നീട്ടിയെഴുതിയ കണ്ണുകളും അവള്‍ കണ്ടത് അങ്ങനെയാണ്. അതേ അമ്മ വഴക്കുപറഞ്ഞപ്പോഴൊക്കെ ഓടിവന്നു കരഞ്ഞുതീര്‍ത്തതും അതേ കണ്ണാടിക്കു മുന്നിലിരുന്നാണ്. എങ്ങലടിക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണാടിയിലെ അവള്‍ കൂടുതല്‍ സുന്ദരിയാവും.. സങ്കടം കുറയും.. പിന്നീട് കുറേനേരം കരഞ്ഞുകലങ്ങിയ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കും, പതുക്കെപ്പതുക്കെ മുറിക്കു പുറത്ത് അമ്മയും സന്കടപ്പെടുന്നുണ്ടാവും എന്നോര്‍ക്കും.

സ്കൂളില്‍ പോകുമ്പോള്‍ ധൃതിപിടിച്ചു പലദിവസവും കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കാതെ ഇറങ്ങി ഓടിയിട്ടുണ്ട്. പിറന്നാള്‍ ദിവസം പക്ഷെ അമ്പലത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി ചിരിയോടെ ഉറപ്പുവരുത്തിയേ ഇറങ്ങൂ. പുതിയ പട്ടുപാവാടയും ദാവണിയും മുല്ലപ്പൂവും ചന്ദനവും.. ഒക്കെയും കണ്ണാടിയില്‍ കണ്ടു. ആദ്യമായി ഒരാള്‍ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞ ദിവസം അവളുടെ ചിരി കൂടുതല്‍ ഭംഗിയോടെ കണ്ണാടിയില്‍ പതിഞ്ഞു. ഒരുപക്ഷെ അവള്‍ പ്രണയിച്ചത് കണ്ണാടിയിലെ അവളുടെ ചിരിയേയാവം.. അല്ലെങ്കില്‍ അത് പൊയ്പോയപ്പോള്‍ അതേ കണ്ണാടിയില്‍ അവള്‍ ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കില്ലായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും കണ്ണാടിയിലെ തന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാന്‍ സ്വയം പ്രയത്നിച്ചു. പുതിയ ജോലി..പുത്തന്‍ വസ്ത്രങ്ങള്‍ .. പുതിയ ബന്ധങ്ങള്‍….

ഓരോ ദിവസവും രാത്രി, ഉറങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പ് കണ്ണാടിക്കു മുന്നിലുള്ള അവളുടെ നിമിഷങ്ങള്‍ . വേഷങ്ങള്‍ അഴിച്ചുവച്ച , മുഖംമൂടി ഊരിവച്ച, വിവസ്ത്രയും ദുഖിതയുമായ ഒരാത്മാവ്. തെല്ലും ഭയമില്ലാതെ ചിലപ്പോള്‍ .. അങ്ങേയറ്റം സന്തോഷത്തോടെയും അഹങ്കാരത്തോടെയും ചിലപ്പോള്‍ .. ഒരുപാട് നോവിക്കപ്പെട്ട് മറ്റുചിലപ്പോള്‍ ..

വിവാഹദിവസം ഒരുങ്ങിയിറങ്ങുംമുന്‍പേ അവളുടെ മുഖത്തെ സ്വപ്നങ്ങളും, പിന്നീടൊരു ദിവസം, അവളുടെ ഉള്ളില്‍ വളരുന്ന ജീവന്‍റെ തുടിപ്പും കണ്ണാടി വായിച്ചെടുത്തു.. മാസങ്ങള്‍ക്കുശേഷം കൈയില്‍ അതേ ജീവനെ എടുത്തു കണ്ണാടിയുടെ മുന്നില്‍ നിന്നപ്പോള്‍……… ..

അമ്മയെ കണ്ടു. അവളുടെ അമ്മയെ.. അവളിലെ അമ്മയെ.

പിന്നീട് പലപ്പോഴും കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കാതെ.. ചിരിയും കരച്ചിലും മാറ്റിനിര്‍ത്തി ജീവിച്ചു. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്നോടിവന്നു നോക്കുമ്പോള്‍,  കാണാനോ അറിയാനോ രണ്ടുപേര്‍ക്കും കഴിഞ്ഞില്ല. നെറ്റിയില്‍ ചുളിവുകള്‍ വീണപ്പോള്‍ …  ആദ്യനര കണ്ടപ്പോള്‍ .. സിന്ദൂരം മാഞ്ഞപ്പോള്‍ .. കണ്ണാടിയിലെ അവള്‍ കൂടുതല്‍ അപരിചിതയായി.

ഒടുവില്‍ ഒരുദിവസം അതേ കണ്ണാടിയില്‍ ഒരുപാട് നേരം നോക്കിയിരുന്നു. ചുളിവുകള്‍ മാഞ്ഞ.. നരയില്ലാത്ത..സുന്ദരിയായ തന്നെ ഓര്‍ത്തെടുത്തു. ഒട്ടിയ കവിളുകളെ തള്ളിനീക്കി ചുണ്ടുകള്‍ ചലിച്ചപ്പോള്‍ കണ്ണാടിയാവും ഒരുപക്ഷെ കൂടുതല്‍ സന്തോഷിച്ചത്.

അതിനുശേഷം അവളെ കണ്ടില്ല. പക്ഷേ, കണ്ണാടിയ്ക്കഭിമുഖമായി അതേ ചിരി ഇന്നുമുണ്ട്. ഒരു പഴയ ഫോട്ടോയില്‍ .. അതില്‍ മാറാലകള്‍ വന്നു മറയ്ക്കരുതേ എന്നുമാത്രം കണ്ണാടിയുടെ പ്രാര്‍ത്ഥന!

Posted in Notes, people, places, Uncategorized

കറുത്ത പ്രതിരൂപങ്ങള്‍

പലതവണ ആ വലിയ ഇരുമ്പുകവാടത്തിന്‍റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയിട്ടുണ്ട്. തിരുവനന്തപുരം അട്ടക്കുളങ്ങര വനിതാ ജയില്‍ . കറുത്ത ഗേറ്റില്‍ വലിയ വെളുത്ത അക്ഷരങ്ങളില്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയ ഒരിടുങ്ങിയ ലോകം. ചുറ്റിനും നഗരത്തിന്റെ കോലാഹലങ്ങള്‍ .. കെട്ടിട സമുച്ചയങ്ങള്‍ .. വാഹനങ്ങള്‍.. തിരക്കുകള്‍ .. വലിയ ഒരു മതിലും കറുത്ത കവാടവും വേര്‍തിരിച്ചുനിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നത് എണ്‍പതോളം സ്ത്രീജന്മങ്ങളെ… വനിതാതടവുകാരെ..

രാവിലെ ഏഴു മണിയോടെ ”നമ്മള്‍ തമ്മില്‍” എന്ന ചാറ്റ്ഷോയ്ക്കു വേണ്ടി.. അറിയാത്ത ലോകത്തിന്‍റെ പടി കടന്ന് അകത്തേക്ക്!
വനിതാ പോലീസുകാരുടെയും ജയില്‍ അധികാരികളുടെയും ചിരിച്ച മുഖങ്ങള്‍ .. സൗഹൃദസംഭാഷണങ്ങള്‍ .. മുന്നോട്ടേക്കു നോക്കുമ്പോള്‍ അരയേക്കറോളം വരുന്ന ഒരു മുറ്റത്തിനുചുറ്റിനും കെട്ടിയ, നീളന്‍ വരാന്തയോടുചേര്‍ന്ന ജയില്‍ മുറികള്‍. .  ചാനലില്‍ നിന്നെത്തിയവര്‍ വലിയ ലൈറ്റുകളും ബോര്‍ഡുകളും അവിടിവിടെയായി സ്ഥാപിക്കുന്നുണ്ട്. അടുപ്പമുള്ള ഒരു മുഖം കണ്ടു.. ഡബ്ബിംഗ് ആര്‍ടിസ്റ്റ് ഭാഗ്യലക്ഷ്മി മാഡം. എപ്പോഴുമുള്ള ചിരി.. സൗമ്യമായ നോട്ടവും വര്‍ത്തമാനവും. വേറെയും അതിഥികളുണ്ട്.
കാക്കിസാരിയണിഞ്ഞ കുറേ വനിതകള്‍ അങ്ങിങ്ങായി നില്‍ക്കെ, വരാന്തയുടെ ഒരുഭാഗം നിറയെ കുറേപേര്‍.,  റിമാന്‍ഡിലുള്ളവര്‍ സാധാരണ വേഷങ്ങളിലും ശിക്ഷയനുഭവിക്കുന്നവര്‍ വെള്ള മുണ്ടും ബ്ലൗസിലും. . ചിലര്‍ക്ക് വെള്ള സാരി.

പിന്നീടുള്ള കുറേ മണി

ബിനിതയുടെ കവിത

ക്കൂറുകള്‍ അവരെ മുന്നിലിരുത്തി ചര്‍ച്ച. കുറേ പേര്‍ അവരുടെ ജയില്‍ മുറികളില്‍തന്നെയിരുന്നു. ക്യാമറകളെയല്ല, അതിനപ്പുറമുള്ള ഒരു വലിയ ലോകത്തെ, അവിടെ ജീവിക്കുന്ന.. അവരെ വെറുക്കുന്ന.. ശപിക്കുന്ന..ചിലപ്പോള്‍ അവര്‍ക്കുവേണ്ടി കണ്ണീരൊഴുക്കുന്ന കുറേപേരെ ഓര്‍ത്തുകൊണ്ടാവും ചിലരൊക്കെ മാറിനിന്നത്.

തന്ത്രിക്കേസില്‍ കുപ്രസിദ്ധിനേടിയ ശോഭാജോണ്‍ മുതല്‍ ആരുമറിയാത്ത, അനാഥയായ, മാനസികനിലതെറ്റിയ ഒരു വൃദ്ധ വരെയടങ്ങുന്ന.. സ്ത്രീയുടെ കറുത്ത പ്രതിരൂപങ്ങള്‍. കൊലപാതകം ചെയ്തിട്ടുള്ളവരില്‍ പലരും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കുവേണ്ടി ശിക്ഷ സ്വയമേറ്റുവാങ്ങിയവര്‍ .. സ്വന്തം കുഞ്ഞുങ്ങളെയും എടുത്തുകൊണ്ട് ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ ജീവന്‍ ബാക്കിനിന്ന് ജയിലറയില്‍ എത്തിയവര്‍ .. കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളര്‍ത്താന്‍ , ഒരു വയര്‍ നിറയ്ക്കാന്‍ ശരീരം വിറ്റവര്‍ .. രണ്ടു കുപ്പി മദ്യം വെള്ളംചെര്‍ത്തു മറിച്ചുവിറ്റതിനു പിടിക്കപ്പെട്ടവര്‍.!.. !

കുറ്റവാളികളില്‍ പലര്‍ക്കും നിയമസഹായം ലഭിക്കാറില്ല.. അതിന് അവരുടെ കൈയില്‍ എന്തെങ്കിലും വേണ്ടേ.. സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയുള്ള ഒരാളെയും അവിടെ കണ്ടുമില്ല!!

ആട് ആന്‍റ്ണി എന്ന കള്ളന്റെയും കൊലപാതകിയുടെയും നിയമപരമായി വിവാഹം ചെയ്യാത്ത രണ്ടു സ്ത്രീകള്‍ അവിടെയുണ്ട്. കുറ്റം- അയാള്‍ ഒളിവിലാണ്. ഇവരെയെ പോലീസിനു കിട്ടിയുള്ളൂ. ഈ രണ്ടു സ്ത്രീകളെ ചതിച്ചു കൂടെ താമസിപ്പിച്ച അയാള്‍ സിനിമാസ്റ്റൈലില്‍ വന്നുകീഴടങ്ങും എന്നാണ് ധാരണ! അതില്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ജയിലില്‍ വന്നിട്ടാണ് പ്രസവിച്ചത്. ഒരുമാസം പ്രായമായ കുഞ്ഞിനേയും മടിയില്‍വച്ച് അലമുറയിട്ട്‌ കരഞ്ഞും.. തന്നെ അയാള്‍ക്ക്‌ മുന്നിലേക്ക്‌ വലിച്ചെറിഞ്ഞുകൊടുത്ത സ്വന്തം അമ്മയെ ശപിച്ചും അവളിരുന്നു.

ഒരു നിമിഷം. ഒരുപക്ഷെ ഒരു നിമിഷത്തെ തെറ്റുകൊണ്ട്..അല്ലെങ്കില്‍ തെറ്റായ സാഹചര്യം കൊണ്ട് ജീവിതം കൈവിട്ടുപോയവര്‍.. അവരുടെ ഇന്നത്തെ ജീവിതം നരകതുല്യമാണോ?? ചിലര്‍ക്കുമാത്രം.
ചിലര്‍ക്ക് ജയില്‍ സുരക്ഷിതമായ ഒരു താവളമാണ്. അവിടെ ആരും അവരെ ഉപദ്രവിക്കാനെത്തില്ല..അവരുടെ ശരീരത്തിന് കണക്കുപറയില്ല.. പട്ടിണിയില്ല. പക്ഷെ, മറ്റുചിലര്‍ക്ക് ഓരോ ദിവസവും ഭീതിയാണ്.. പുറത്തു ജീവിക്കുന്ന പെണ്മക്കളെ ഓര്‍ത്ത്.. അവരുടെ ഭാവിയോര്‍ത്ത്. ചെയ്ത പാപത്തിന്‍റെ ആഴമറിഞ്ഞാല്‍പ്പിന്നെ ജീവിതം മരണതുല്യമാണ്.അവിടെ ജീവപര്യന്തവും തൂക്കുകയറും ഒന്നും മതിയാവില്ല.
അന്ന് ഞാന്‍ കണ്ട ഓരോ സ്ത്രീയും നിര്‍ജീവമായ.. ചേതനയറ്റ..മനുഷ്യമനസ്സായിരുന്നു. ജയിലറയില്‍ സ്വന്തം കുഞ്ഞിന് മുലയൂട്ടുന്നവള്‍ക്ക് സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കാണുമോ? ജീവപര്യന്തം കഴിയാന്‍ ദിവസങ്ങള്‍ ബാക്കി നില്‍ക്കെ.. ആരോരുമില്ലാത്ത, മാനസികനില തെറ്റിയ ആ വൃദ്ധയ്ക്ക് സന്തോഷം കാണുമോ? അറിയില്ല.

പരിപാടി കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോള്‍ അവരെല്ലാം അടുത്തുവന്നു സംസാരിച്ചു.. ചിലര്‍ ടിവിയില്‍ കണ്ട പരിചയത്തില്‍.. മറ്റുള്ളവര്‍ വെറുതെ നോക്കിനിന്നു. ബിനിത എന്ന തടവുകാരി കവിതകള്‍ എഴുതാറുണ്ട്.. ചരിത്രത്തില്‍ ബിരുദാനന്തരബിരുദം എടുത്ത ആ സ്ത്രീ ഒരു ചെറിയ കടലാസുകഷണം കൈയില്‍ തന്നു. തിരികെ കാറില്‍ വീട്ടിലേക്കു വരുമ്പോള്‍ അവരുടെ ഇടറിയ ശബ്ദവും കരച്ചിലും, കൂടെ കുറേ കറുത്ത പ്രതിരൂപങ്ങളും…

ഒരുപക്ഷെ അവരുടെ സ്ഥാനത്ത്‌ സ്വയം സങ്കല്‍പ്പിച്ചാല്‍ എനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ഈ വലിയലോകം പതിയെ കറുത്തിരുണ്ട്‌ വരും.. എന്നിട്ട് ആ വലിയ ലോകത്തിന്‍റെ ചുറ്റിനും വലിയ ഒരു മതിലും ഒരു കറുത്ത കവാടവും പൊങ്ങിവരും.. വലിയ അക്ഷരങ്ങളില്‍ അവിടെയും എഴുതണ്ടേ..ഇങ്ങനെ.. “വനിതാ ജയില്‍:”””

Posted in Malayalam Stories, nostalgia, people, places, Short Stories

ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കള്‍

അച്ഛന്‍റെ ജോലിയില്‍ ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള സ്ഥലംമാറ്റങ്ങളില്‍ ഒന്ന്. അമ്മയും ഞാനും അനിയനും പിന്നെ കുറെ കാര്‍ഡുബോര്‍ഡ്‌ പെട്ടികളും. ഒരാഴ്ച മുന്നേ അമ്മ പരാതിയും പരിഭവങ്ങളും തുടങ്ങി. അച്ഛന്‍ നിസ്സഹായനായി നോക്കിനില്‍ക്കും. അമ്മ മടുക്കുമ്പോള്‍ എല്ലാം നിര്‍ത്തി പാക്കിംഗ് തുടര്‍ന്നോളും. എനിക്ക് പക്ഷെ സങ്കടമാണ്. എനിക്കെവിടെയും കൂട്ടുകാരില്ല. അനിയന്‍ നാല് വയസ്സിനിളയതാണ്. എപ്പോഴും അമ്മയോട് വഴക്കിട്ടു കരഞ്ഞ് നിലവിളിക്കും.

ഒരു കാറും പുറകെയൊരു മിനി ലോറിയും. ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തില്‍ ഇങ്ങനെയുള്ള യാത്രകള്‍ പതിവാണ്. ഇത്തവണയും ഒരു വീടിന്‍റെ മുന്നില്‍ ചെന്നിറങ്ങിയിട്ട് അച്ഛന്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു.

“എങ്ങനെയുണ്ട് മോളേ നമ്മളുടെ പുതിയ വീട്?”

അമ്മയുടെ കളിയാക്കല്‍ പുറകെ വരുന്നതിനു മുന്‍പേ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു..

“എനിക്കിഷ്ടായി അച്ഛാ.. പഴയ വീടിനേക്കാള്‍ നല്ലതാ”

എപ്പോഴും അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഇങ്ങനെ ബാലന്‍സ് ചെയ്തു കൊണ്ടുപോകുന്നതില്‍ ഞാന്‍ സ്വയമേ അഭിമാനിക്കാറുണ്ട്.

അടുത്ത ദിവസം. പുതിയ സ്കൂള്‍. ..

ഇത്തവണ ഒരു വലിയ ആശ്വാസം അമ്മയ്ക്കാണ്. സ്കൂള്‍ അടുത്താണ്. എങ്കിലും ഓട്ടോറിക്ഷ ഏര്‍പ്പാടാക്കണം എന്നാണ് വാശി. അച്ഛന് ഒരു ബജാജ് ചേതക് സ്കൂട്ടര്‍ ഉണ്ട്. അതിലായിരുന്നു പഴയ സ്കൂളിലേക്ക് പോയിരുന്നത്. എന്തു രസമാണെന്നോ.. പുറകിലിരുന്ന് അച്ഛന്‍റെ ഷര്‍ട്ടില്‍ ഇറുകെപ്പിടിചിരിക്കും. സ്പീട്‌കൂടുമ്പോള്‍ കണ്ണടച്ച് ചിരിക്കും. അനിയന്‍ മുന്‍പില്‍ നില്‍ക്കുന്നുണ്ടാവും. ഭാവം കണ്ടാല്‍ തോന്നും അവനാണ് സ്കൂട്ടര്‍ ഓടിക്കുന്നതെന്ന്. വല്യമ്മ ഒരിക്കല്‍ വീട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍ മഞ്ഞ ഫ്രെയിമുള്ള ഒരു കുട്ടി കൂളിംഗ്‌ഗ്ലാസ്‌ അവനു കൊടുത്തു. അത് കിട്ടിയതില്പിന്നെ ആശാന് സ്കൂളില്‍ പോവാന്‍ വല്യ ആത്മാര്‍ത്ഥതയാണ്.

ഇത്തവണ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഓട്ടോറിക്ഷ!

ഹും.. സാരമില്ല. മഞ്ഞ കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ് ഓട്ടോയിലും വയ്ക്കാല്ലോ. അവനു വലിയ നിരാശയൊന്നും കണ്ടില്ല. എനിക്ക് പക്ഷെ പുതിയ സ്കൂള്‍ എന്നും ഒരു പേടിസ്വപ്നമാണ്.ഒപ്പം പഠിക്കുന്നവരുടെ.. ”എന്തിനാ ഇപ്പൊ ഇങ്ങോട്ട് വന്നെ” എന്നമട്ടിലുള്ള മുഖഭാവം. പോരാത്തതിന് ഇടയ്ക്ക് ചെന്നു ചേരുന്നതുകൊണ്ട് ക്ലാസ്സില്‍ ആര്‍ക്കും വേണ്ടാത്ത സ്ഥലമാവും എനിക്ക് കിട്ടുക.

അങ്ങനെ ഇത്തവണയും ഞങ്ങള്‍ എത്തി.

അച്ഛന്‍റെ കൂടെ ആദ്യദിവസം ചെന്നിറങ്ങുക ഹിന്ദി സിനിമയിലെ നായകന്മാരെ പോലെയാണ്. കാലെടുത്തു വയ്ക്കുന്നത് മുതല്‍ സംഭവബഹുലമാണ് ദിവസങ്ങള്‍.

ഇനി എന്‍ട്രി.

ആദ്യം വണ്ടിയില്‍ ഇരുന്നുതന്നെ പുറത്തേക്കു നോക്കും.

”ആഹാ.. വലിയ സ്കൂള്‍ ആണല്ലോ!”.. മനസ്സില്‍ പറയും.

പിന്നെ അടുത്തിരിക്കുന്ന അനിയനെ നോക്കും. അവന്‍ മിക്കവാറും വാ തുറന്ന്, ഒരു സംശയദൃഷ്ടിയോടെ എന്നെ നോക്കിയിരിപ്പുണ്ടാവും. അവന്റെ കുഞ്ഞുവായടപ്പിച്ച് ഞാന്‍ പതുക്കെ പുറത്തേക്കിറങ്ങും.

slow motion:)!

ആദ്യം എന്‍റെ നീലക്കളര്‍ കാലന്‍കുട നിലത്ത് കുത്തിനിര്‍ത്തും. പിന്നെ എന്‍റെ പുതിയ പച്ചക്കളര്‍ ഷൂസിട്ട കാല്‍. അങ്ങനെ ഞാന്‍ പുറത്തു വരും. അനിയന്‍ അവിടെത്തന്നെ ഇരിക്കും. അച്ഛന്‍ അവന്‍റെ മഞ്ഞ കൂളിംഗ്‌ഗ്ലാസൂരി കൈയില്‍ കൊടുത്തു അവനെ പുറത്തിറക്കും.

കുഴപ്പമില്ല.

അല്ല!! കുഴപ്പമുണ്ട്..  ഞാന്‍ യുണിഫോം അല്ല ഇട്ടിരിക്കുന്നത്. അമ്മയുടെ സ്നേഹവാത്സല്യങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ, നല്ല തിളങ്ങുന്ന ചുവപ്പ് ഫ്രോക്ക്. ഷൂസിന്‍റെ നിറത്തിനു ചേര്‍ന്ന മുത്തുമാലയും കമ്മലും.

ശ്ശൊ.. ഈ അമ്മേടെ ഒരു കാര്യം!!

മുഖത്തേക്കുറിച്ച് എനിക്കോര്‍ക്കാന്‍ വയ്യ. വാലിട്ടു കണ്ണെഴുതി വട്ടപ്പോട്ടും തൊടീച്ചെ വിടൂ.

ശ്ശൊ അമ്മേനെക്കൊണ്ട് തോറ്റു!!

ഹെട്മിസ്ട്രെസ്സിന്‍റെ റൂമില്‍ രണ്ടു ടീച്ചേഴ്സ് വന്നു, ഞങ്ങളെ കൊണ്ടുപോകാന്‍. ജയില്‍പ്പുള്ളികളെപ്പോലെയാണ് ഞങ്ങള്‍ ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോവുക. ടീച്ചര്‍ ആദ്യം കൊണ്ടുപോയി ഫസ്റ്റ്‌ബെഞ്ചില്‍ ഇരുത്തും. അപ്പൊത്തന്നെ അവിടിരിക്കുന്ന കുട്ടി യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിക്കും. ടീച്ചര്‍ പോയ ഉടനേ പറയും..

”ഇതെന്‍റെ സീറ്റാ”.

                    ഹും.. ഞാന്‍ പതിയെ അവിടെ എഴുന്നേറ്റു നില്‍ക്കും. എന്നിട്ട് ക്ലാസ്റൂം മൊത്തത്തില്‍ ഒന്ന് സ്കാന്‍ ചെയ്യും. ബെഞ്ചുകളിലേക്കല്ല നോക്കുന്നത്. അതിന്‍റെ മേലിരിക്കുന്ന രാജാക്കന്മാരുടെയും റാണിമാരുടെയും മുഖങ്ങളിലേക്ക്. ഏതെങ്കിലും ഒരാള്‍ ഇത്തിരി കനിവോടെ നോക്കിയാല്‍ ഒന്ന് വട്ടം കറങ്ങി അവസാനം അവിടെ പോയിരിക്കും.അതാണ്‌ എന്‍റെയൊരു സ്ഥിരം രീതി.ഇത്തവണ പക്ഷെ അങ്ങനെയൊരു മുഖവും കണ്ടില്ല.

അല്ലെങ്കില്‍ത്തന്നെ ഈ ചുവന്ന ഉടുപ്പിട്ട് വന്നാലേ ഇങ്ങനെയാ!! ഒന്നും ശരിയാവത്തില്ല..!!

പക്ഷേ ലാസ്റ്റ്‌ബെഞ്ച്‌ അങ്ങേയറ്റം ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.

ഹോ!! രക്ഷപെട്ടു!

അങ്ങനെ ഫസ്റ്റ് പിരീഡ് തുടങ്ങി. ടീച്ചര്‍ എന്നെ എല്ലാവര്‍ക്കും പരിചയപ്പെടുത്തി.

”എന്‍റെ പേര് കവിത.എസ്,നായര്‍”.. എന്ന് തുടങ്ങി..ഞാനൊരു കിടിലന്‍ രണ്ടു മിനിറ്റ് പ്രസംഗം നടത്തി. എന്നിട്ട് നേരെ പോയി എന്‍റെ സീറ്റിലിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ ഞാന്‍ അനിയനെപ്പറ്റി ആലോചിച്ചു. ഈശ്വരാ അവന്‍റെ കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്‌ ആരേലും തൊട്ടാല്‍ ആ കുട്ടീടെ കാര്യം എന്താവുമോ എന്തോ..!!

കുറേനേരം കഴിഞ്ഞു .. പുറത്തുനിന്ന് പെട്ടെന്നൊരു വിളി ..

”ടീച്ചര്‍..”

കറുത്തിരുണ്ട് മെലിഞ്ഞ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി.. നെറ്റിയിലും കഴുത്തിലും വിയര്‍പ്പുതുള്ളികള്‍..

”ആഹാ ഇന്നെന്താ ഇത്ര നേരത്തേ..?” ടീച്ചര്‍ ചോദിച്ചു.

അവള്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുഖം കുനിച്ചു നിന്നു. .ബെല്ലടിക്കുന്നത് വരെ.
ടീച്ചര്‍ പോയതിനു ശേഷം ധൃതിയില്‍ അകത്തുകയറി.. നേരെ എന്‍റെ അടുത്തുവന്നു നിന്നു.

”സീറ്റ്‌ പോയി..”!! ഞാന്‍ മനസ്സിലോര്‍ത്തു.

ഞാന്‍ മുന്‍പിലിരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങള്‍ പെറുക്കിയെടുക്കുന്നതിന് മുന്‍പേ അവള്‍ ബെഞ്ചിന്‍റെ ഒരു വശം കൈകൊണ്ടു തൂത്തുവൃത്തിയാക്കി അവിടെ ഇരുന്നു. എന്നിട്ട് എന്നെ നോക്കി മൃദുവായി ചിരിച്ചു. അതുവരെ ആരും ചിരിക്കാത്തതുകൊണ്ടാവും എനിക്കു വലിയ സന്തോഷം തോന്നി.. ചിരിയുടെ കൂടെ കുട്ടീടെ പേരെന്താ എന്നുകൂടെ ഞാനങ്ങു ചോദിച്ചു.

”മണിക്കുട്ടി..”

എന്‍റെ പേരിപ്പം ചോദിക്കുമായിരിക്കും എന്ന മട്ടില്‍ ഞാന്‍ അവളെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്. മണിക്കുട്ടി ബാഗ് തുറന്നു. ആഹാ എന്താ നല്ല മണം.. ബാഗിനു പുറത്തെ കള്ളിയില്‍ നിന്നും നാലഞ്ചു കുഞ്ഞുപൂക്കളെടുത്തു ഡസ്കിന്‍റെ പുറത്തുവച്ചു.
ഈ പൂ ഞാനിതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ… ചോദിച്ചുകളയാം..

”ഇതേതാ ഈ പൂവ്?”

”ഇലഞ്ഞി… സ്കൂളിന്‍റെ മുന്‍പില് നില്‍ക്കുന്ന വല്യ മരമില്ലേ.. അതിന്‍റെ ചോട്ടീന്നാ..”. അവള്‍ പറഞ്ഞു.

                  ഇനിയുള്ള കഥയില്‍ മണിക്കുട്ടിയും അവള്‍ അന്നുനീക്കിവച്ച ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കളും മാത്രേ ഉള്ളൂ. രണ്ടു വര്‍ഷം നീണ്ട സൗഹൃദം. അവളുടെ അമ്മ ഇടയ്ക്കിടെ വയ്യാതെ ആശുപത്രിയിലാവും. അച്ഛന്‍ ദൂരെയെവിടെയോ ജോലിക്ക് പോയിരിക്കുവാണ്. അമ്മയുടെ വീട്ടില്‍ നിന്നാണ് മണിക്കുട്ടി സ്കൂളില്‍ വരുന്നത്. ഒത്തിരി സങ്കടങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിട്ടും മണിക്കുട്ടി നിറയെ ചിരിക്കുമായിരുന്നു. പതിയെപ്പതിയെ അവളുടെ ചിരി മാഞ്ഞു. പിന്നീട് കുറെ നാള്‍ സ്കൂളില്‍ വന്നില്ല. പിന്നെ ഞാനവളെ കണ്ടത് പരീക്ഷയെഴുതാന്‍ വന്നപ്പോഴാണ്. ഞാനൊന്നും ചോദിച്ചില്ല. ക്ലാസ്സില്‍ എല്ലാവരും പറഞ്ഞു അവളുടെ അമ്മ മരിച്ചു പോയെന്ന്.

വലിയ അവധിക്ക് സ്കൂള്‍ അടച്ച ദിവസം അച്ഛന്‍റെ വീട്ടിലേക്കു പോകുവാണെന്നു മണിക്കുട്ടി എന്നോട് പറഞ്ഞു. സ്കൂള്‍ തുറന്ന ദിവസം ഞാന്‍ അവളെ നോക്കിയിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന കുറെ കൂട്ടുകാരോക്കെ ഈ വര്‍ഷവും ഒരേ ക്ലാസ്സിലുണ്ട്. ഇന്റര്‍വെല്‍ സമയത്ത് എല്ലാ ഡിവിഷനിലും പോയി നോക്കി. മണിക്കുട്ടിയില്ല. ഉച്ചയ്ക്ക് സ്റ്റാഫ് റൂമിന്‍റെ മുന്നില്‍ വട്ടം തിരിഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന എന്നെക്കണ്ട് ഗ്രേസി ടീച്ചര്‍ അകത്തേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു.

”എന്താ കവിതക്കുട്ടി..” ടീച്ചര്‍ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.

”ടീച്ചര്‍.. മണിക്കുട്ടി ഏതു ക്ലാസ്സിലാ..”

എന്നെ ചേര്‍ത്തുപിടിച്ച് ഗ്രേസി ടീച്ചര്‍ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു.. മണിക്കുട്ടി വേറെ സ്കൂളിലേക്ക് പോയത്രേ. അച്ഛന്‍റെ നാട്ടില്‍.

ഞാന്‍ തിരികെ ക്ലാസ്സില്‍ വന്നിരുന്നു. എല്ലാവരും ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിച്ച്.. കളിയും ചിരിയുമാണ്. എനിക്കു വിശക്കുന്നില്ല. ഇത്തവണ ഞാന്‍ ഫസ്റ്റ് ബെഞ്ചിലാണ്. അന്നുരാവിലെ നേരത്തെതന്നെ വന്ന്‌ എനിക്കും മണിക്കുട്ടിക്കും സീറ്റുപിടിചിട്ടിരുന്നു ഞാന്‍. എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ പതിയെ നിറഞ്ഞു വന്നു. സങ്കടവും ദേഷ്യവും നിറഞ്ഞൊഴുകി.

പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ സ്കൂള്‍ ഗേറ്റ് കടന്നപ്പോള്‍ ഒരു നിമിഷം നിന്നിട്ട് ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. എന്‍റെ കുഞ്ഞുമനസ്സില്‍ വലിയ ആശ്വാസം!

Image
Image

ബെല്ലടിച്ചു. ക്ലാസ്സുതുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞാനെന്‍റെ ബാഗ് തുറന്നു. ഒരുപിടി ഇലഞ്ഞിപ്പൂക്കള്‍ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

Posted in nostalgia, Notes, people, places, writer

ഒളിത്താവളങ്ങള്‍

 ഓടിയൊളിക്കാന്‍ നമ്മള്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന കുറേ സ്ഥലങ്ങളുണ്ട്. പലപ്പോഴും അവഗണിക്കപ്പെടുന്ന, ഓര്‍മ്മിക്കാതെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന ചിലയിടങ്ങള്‍. അമ്മയുടെ മടിത്തട്ടുമുതല്‍ കിടപ്പറ, കുളിമുറി, സ്വന്തം വണ്ടി, സ്ഥിരം പോകാറുള്ള ദേവാലയങ്ങള്‍, സുഹൃത്തുക്കളുടെ ചുമലുകള്‍  അങ്ങനെയങ്ങനെ ആവര്‍ത്തിച്ചാവര്‍ത്തിച്ച് നമ്മള്‍ ഉപയോഗിച്ച് മറക്കുന്ന.. തിരിച്ചു പരാതി പറയാതെ നമ്മള്‍ക്കുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്ന ചില മനസ്സുകള്‍.

കുട്ടിക്കാലത്ത് എല്ലാവരോടും പിണങ്ങിമാറി ഓടിമറഞ്ഞത് എവിടേക്കായിരുന്നു..?! തട്ടിന്‍പുറത്തെ പഴയ പത്രക്കെട്ടുകള്‍ക്കിടയില്‍.. വിതുമ്പലോടെ കാല്‍മുട്ടോടുചേര്‍ത്തു മുഖമമര്‍ത്തി കരഞ്ഞപ്പോള്‍ ആരും അടുത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഓരോ കണ്ണീര്‍ത്തുള്ളിയും പരാതികളായി താഴോട്ടുപതിച്ചു. പതിയെപ്പതിയെ എങ്ങലടി മാറുമ്പോള്‍ ചുറ്റും നോക്കി ദീര്‍ഘനിശ്വാസത്തോടെ എഴുന്നേല്‍ക്കും. താഴെ തന്നെക്കാത്തിരിക്കുന്ന വെളിച്ചം നിറഞ്ഞ ലോകത്തേക്ക് പടികളിറങ്ങും.

അടുത്ത പിണക്കം വരെ വിട !!

കുറേക്കൂടി വളര്‍ന്നപ്പോള്‍ മറ്റൊരിടം കിട്ടി.  അടുത്തുള്ള അയ്യപ്പന്‍റെ അമ്പലത്തിലെ കല്ലുപാകിയ പടികള്‍.  അതിനോട് ചേര്‍ന്ന് വലിയ ഒരു ചെമ്പകം നില്‍പ്പുണ്ട്.  മിക്കപ്പോഴും അവിടമാകെ പൂക്കള്‍ വീണുകിടപ്പുണ്ടാവും. പടികള്‍ക്കിടയിലെ മണ്ണിന്‍റെ മുകളില്‍ ഇളമ്പച്ച നിറത്തില്‍ നന്നേ പൊക്കം കുറഞ്ഞ കുഞ്ഞുചെടികള്‍. അധികമാരും വരാത്ത ഒരു ചെറിയ അമ്പലമാണ്.  പടികളിലിരുന്നാല്‍ അങ്ങുദൂരെ മാറി സര്‍പ്പക്കാവുകാണാം.  അമ്മ വിലക്കിയിട്ടുള്ളതുകൊണ്ട് ഒരിക്കലും ആ തൊടിയിലൂടെ പോയിട്ടില്ല. ആരെങ്കിലും അതേവഴി കയറുന്നതു കണ്ടാല്‍പ്പിന്നെ അയാള്‍ കാവുകടന്നു പോണവരെ അങ്ങോട്ടുതന്നെ നോക്കിയിരിക്കും. ഇങ്ങനെ എത്രപേര്‍ക്ക് എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ കാവലിരുന്നിട്ടുണ്ട് !

അമ്പലത്തിന്‍റെ പടികള്‍ക്കു നല്ല തണുപ്പാണ്. ഒരു മഴ കഴിഞ്ഞു ചെന്നാല്‍പ്പിന്നെ പറയുകയും വേണ്ട. മിനുസപ്പെടുത്താത്ത കല്ലുകളിലെ കുഴികള്‍ക്കിടയില്‍ കണ്ണുനീരുപോലെ തെളിഞ്ഞ വെള്ളം കെട്ടിക്കിടപ്പുണ്ടാവും. അതിലേക്കു കൈയ്യിടുമ്പോള്‍ കണ്ണുകള്‍ താനെ അടയും.. ചിരിക്കും. അവിടിരുന്നു പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.. പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്.. പാട്ടുപാടിയിട്ടുണ്ട്.. പൂക്കള്‍ കൂട്ടിയെടുത്ത് അമ്പലക്കുളത്തിലേക്ക് വാരിയെറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

നാട്ടില്‍ നിന്ന് താമസം മാറിയപ്പോള്‍ പിന്നീട് കോളേജ് ലൈബ്രറിയിലെ ഒരു കോണില്‍ നീക്കിയിട്ട മേശയിലും കസേരയിലും പിന്നെ എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത പഴയ പുസ്തകങ്ങളിലുമായി അതേ തണുപ്പും സുഗന്ധവും ഓര്‍ത്തെടുത്തു.

ഒന്നും മറ്റൊന്നിനു പകരമാവില്ല !! സത്യം !!

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം എ സി യിട്ട, ഇംപോര്‍ട്ടഡ് ഫര്‍ണീച്ചറുകള്‍ നിരത്തിയിട്ട കോഫിഷോപ്പില്‍, മാറിമാറി ഉപയോഗിക്കുന്ന മുന്തിയയിനം എയര്‍ഫ്രെഷ്നെറുകളില്‍ പുതിയ താവളങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തുമ്പോള്‍.. അങ്ങുദൂരെ അതേ തട്ടിന്‍പുറവും അയ്യപ്പന്‍കാവും ചെമ്പകവും ഒരുപക്ഷേ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവും .

ഞാനെന്ന ഈ ശരീരം കത്തിയമര്‍ന്നു ചാരമാവുമ്പോള്‍.. അടുത്ത കാറ്റതിനെ ഉയര്‍ത്തിയെടുത്ത്, പരാതികളില്ലാത്ത , ഇരുട്ടും വെളിച്ചവും ഇടകലര്‍ന്ന അതേ ഇടങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകട്ടേ .

Posted in Notes, people, places

വിക്ടര്‍ ജോര്‍ജ്

വിക്ടര്‍ ജോര്‍ജ്

ഈ പേരുകേട്ടതെന്നാണെന്ന് ഓര്‍മയില്ല. മനോരമയുടെ താളുകളില്‍ അക്ഷരങ്ങളേക്കാള്‍ ചിത്രങ്ങളില്‍ കണ്ണുകളുടക്കിയിരുന്ന ഒരു കാലത്ത് മനസ്സില്‍ പതിഞ്ഞ ഒരു പേരാവാം. ചിലര്‍ വളരെ പെട്ടെന്ന് വളരെ ഭംഗിയായി വല്ലാത്ത തീവ്രതയില്‍ കുറെ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്തുകടന്നുപോകുന്നു. വിക്ടര്‍ ജോര്‍ജ് എന്ന ഫോട്ടോജേര്‍ണലിസ്റ്റ്‌ എനിക്കതുപോലെയാണ്.

മഴയുടെ സൗന്ദര്യം പൂര്‍ണ്ണമായി പകര്‍ത്താന്‍ ഒരുപക്ഷെ വിക്ടറിനുകൂടി കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല. ഒരോ മഴയുടെ പിന്നാലെയും അല്ലെങ്കില്‍ മഴയോടോപ്പവും ഭ്രാന്തമായി അലഞ്ഞ ആ മനുഷ്യന്‍ ഒടുവിലതേ മഴയോട് അലിഞ്ഞുചേര്‍ന്നപ്പോഴാവും ഒരുപക്ഷെ പൂര്‍ണ്ണനായിട്ടുണ്ടാവുക.

2001- ജൂലൈ
പത്താംക്ലാസ്സു കഴിഞ്ഞ്.. പുതിയ സ്കൂളിലേക്ക് മാറി പ്ലസ്‌വണ്‍ ക്ലാസുകള്‍ തുടങ്ങുന്ന സമയം.
പ്രണയത്തിനു മുന്‍പുള്ള ഒരുതരം സൗഹൃദമില്ലേ.. ഒരുപാടൊന്നും അറിയാത്ത ഒരാളോടുള്ള ഇഷ്ടം. ഞാനും മഴയും തമ്മില്‍ അങ്ങനെയോരിഷ്ടംകൂടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു താല്പര്യവുംതോന്നാത്ത പുത്തന്‍ യൂണിഫോം നനച്ചപ്പഴോ.. ഈര്‍പ്പം മാറാത്ത,വിറയല്‍ മാറാത്ത ശരീരത്തില്‍ ഇടയ്ക്കിടെ കുളിരുകൊരിയിട്ടപ്പോഴോ..ക്ലാസ്സ്‌ റൂം ജനാലയ്ക്കരികില്‍ ഇരിക്കവേ റബ്ബര്‍മരങ്ങള്‍ കാറ്റിലുലഞ്ഞ് മഴത്തുള്ളികള്‍ തെറിപ്പിച്ചപ്പോഴോ ഞാന്‍ മഴയെ അറിഞ്ഞില്ല, മഴയുടെ സൗന്ദര്യമോ സ്നേഹമോ പരിഭവമോ കണ്ടില്ല.

ജൂലൈ ഒന്‍പതാം തീയതി, വിക്ടറിനെ ഒപ്പം കൂട്ടി മഴ പോയപ്പോള്‍ ആദ്യം തോന്നിയത് ഒരു പതിനഞ്ചുവയസ്സുകാരിയുടെ മണ്ടത്തരമാണ്. മഴയുടെ പടമെടുക്കാനാണോ ഉരുള്‍പൊട്ടാനിടയുള്ള സ്ഥലത്തേക്ക് അയാള്‍ പോയത്!!? എന്തിന്!!?

വിക്ടറിനുശേഷം ഒരോ മണ്‍സൂണ്‍ വന്നുപോകുമ്പോഴും ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം എഴുതിയും മായ്ചും വീണ്ടുമെഴുതിയും തൃപ്തിവരാതെയിരുന്നു.

മറുപടി തരാന്‍ വിക്ടറില്ല.
പക്ഷെ മഴയുണ്ട്.
മഴയോടൊപ്പം എവിടെയോ വിക്ടറുമുണ്ട്.

ഈ മണ്‍സൂണിലെ ആദ്യമഴ ഒരു കഥ പറഞ്ഞു..

ഒരു പെണ്‍കുട്ടി. ഏറെ ആളുകള്‍ ആരാധിക്കുന്ന, സ്നേഹിക്കുന്ന സുന്ദരിയായ ഒരോ പെണ്‍കുട്ടി. കോളേജ് വരാന്തകളിലും,നടപ്പാതകളിലും,പാടവരമ്പത്തും,കടല്‍പുറത്തും,അമ്പലമുറ്റത്തും.. അങ്ങനെ എവിടെയൊക്കെ അവള്‍ പോകുന്നുവോ എല്ലാവരും അവളെ വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകളോടെ നോക്കിനിന്നു. പക്ഷെ അവളാരേയും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അഹംഭാവമോ അറിവില്ലായ്മയോകൊണ്ടല്ല. തിരിച്ചു ശ്രദ്ധിക്കാനും ചിരിക്കാനും സംസാരിക്കാനും തോന്നിയ ഒരാളെ അവള്‍ കണ്ടില്ല..അല്ലെങ്കില്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.

ഒരിക്കല്‍ എവിടെയോവച്ച് ഒരാലവളെത്തന്നെ നോക്കിനില്‍ക്കുന്നതുകണ്ടു. അയാളുടെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളില്‍ ഒരിക്കലും മായാത്ത നിഷ്കളങ്കതയും വിരലുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരായിരം വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ വാരിവിതറുന്ന ഒരു മാന്ത്രികദണ്ഡും ആരെയും നിസ്സഹായനാക്കുന്ന നേര്‍ത്ത ഒരു ചിരിയുമുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട്പലയിടങ്ങളില്‍വച്ച് പലതവണ അവര്‍ പരസ്പരം കണ്ടു.
വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നുപോയി..
ഇതിനിടെ അവര്‍ സംസാരിച്ചു.. സുഹൃത്തുക്കളായി..
അവളുടെ എല്ലാ ഭാവചലനങ്ങളും അറിയുന്ന ഏറ്റവുമടുത്ത സുഹൃത്ത്‌.

ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള മാത്രമുള്ള കണ്ടുമുട്ടലുകള്‍ക്കും കാത്തിരിപ്പിനുമൊക്കെ വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട്.. ഒരു ദിവസം തന്നോടൊപ്പം പോരാന്‍ അയാളോടവള്‍ പറഞ്ഞു.സ്വന്തം ലോകത്തേക്ക്.. ഏറ്റവും മനോഹരമായ സൗഹൃദത്തിന്‍റെ.. ഒരുപക്ഷെ പ്രണയത്തിന്‍റെ ലോകത്തേക്ക്.

വീടിനുപിന്നിലെ കുളത്തിന്‍റെ പടവുകളില്‍..പതിഞ്ഞതാളത്തില്‍ കഥപറഞ്ഞുനിര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ മഴയോടൊപ്പം ഞാനും കണ്ടു, അതേ ചിരിയോടെ അങ്ങുദൂരെ നടന്നകലുന്ന ഒരാളെ. . വിക്ടറിനെ.

പെയ്തുതോരാത്ത ഒരുപിടി ഓര്‍മ്മകള്‍ ബാക്കിവച്ച്.. മഴയോടലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്ന, മഴയുടെ സ്വന്തം കൂട്ടുകാരന്.  

Posted in Uncategorized, writer

Interval is over.. now the Second Half..:)

Namaste people:)!!

The title doesnt go with Namaste..right?:)
and the first post itself started with a confusion or question:)

  • INTERVAL

The past 25 years, The FIRST HALF, passed without any troubles. And now i guess i have started LIVING the actual MOVIE called LIFE.

The second half is the most important.. exciting..happening part of any movie .. isnt it..!:)
The whole story must be told well.. The whole story must be concluded well. Be it a story or a cinema. i am always curious about this brilliant story telling part. How the leading characters meet.. how they fight.. how they connect.. how they fall in love.. how they part.. and sometimes how they reunite.:)

In a LIFE MOVIE, the running time is really long, I mean most of the times. It varies too:) Unfortunately unpredictable:) It has a greater canvas and it is filled with so many characters!! So many to connect with,so many to fight with..so many to love and so many to lose..:)

  • MY STORY..

It has started.. obviously:) and it has been really a blessed journey so far..
my life movie is not that thrilling.. its not action packed.. or not even that sentimental.
But yes.. it is worth watching.. only because there are some brilliant characters.. and some superbly executed situations.. beautifully directed by the ULTIMATE POWERFUL DIRECTOR.:)

No foreign locations until now.. The romantic hero has not arrived yet.. But i can manage it like a Julia Roberts.. Madhuri dixit.. or a Vidya Balan . I can hold the audience without a superstar hero.. for some more time..!;)

  • THE BLOG..

Its my third attempt. I have tried blogging twice before.. on my 22nd and 24th birthday. Still have no idea why cudnt i stay and write. In between, Facebook happened to me. And this is an extension.. extension to whatever i scribble there. This is a deliberate step towards completing some incomplete notes and thoughts:) Surprisingly.. i should thank two ladies i met on Facebook itself.. Jyothy Sreedhar and Ashitha.. for making me confident for another attempt:)
Plus.. there are thousands of kind hearts who read me there and i am so blessed having them in my life.

  • THE SECOND HALF

I am just gonna try to give my thoughts some shapes .. shapes of alphabets. If you can see them smiling.. if you can see them weeping.. if you can see them flying up and down like a kite.. i will be happy.

NOW..

Let me continue playing the heroine part , let me act according to the situations demand.

let this life movie’s second half roll in front of you..:)

Here is thanking everyone who come across this space..

Thank you..

and lets begin with the second half:):)
kavitha nair:)